شما که غریبه نیستید ... دلم براش تنگ شده . برای ندا . دلم میخواد باهاش حرف بزنم هنوزم . اما نمیزنم . و نخواهم زد . آدم هزار تا چیز میخواد . نمیشه داشته باشه که . یکیش خودش . دلم میخواس همینجا بغل دستم بود و من باهاش حرف میزدم . ولی خوب زندگی همینه . داستان از دست دادن ها و به دست آوردنا .
نمیدونم داره چیکار میکنه ( حتمن به منم ربطی نداره ) ، اما انقدر برام مهمه که بدونم از من متنفر نیس . من که تا بی نهایت بهش مدیونم و احساس میکنم اذیتش کردم و بس . هیچی چیزی رو هم تغییر نمیده ، اما خوب حس اینو داره که من هنوزم امتحان ریاضی سوم دبیرستانمو 18 شدم به خاطر یه اشتباه تو درک مساله ی حد صفر روی صفر . نباید از لوپیتال استفاده میکردم که کردم . تا ابد از زندگیم پاک نمیشه ، اما بیست و نوزده و هیجده شدنم فرقی نداره .
از اون صادقانه تر که من نمیتونم از نوشته هاش بفهمم حالش خوبه یا بد یا چی . از زمانی که یه پست‌بلاگ نوشت که حالم خوبه ، تا الان فقط یه بار بلاگشو خوندم . یادمه وقتی با من بود و حالش خوب بود می نوشت . خدا کنه واقعن حالش خوب باشه .
تو دریافت کلیم راجع بهش اشتباه کردم . ضمنن اشتباه بزرگم این بود که بهش انگ زدم و حالشو خراب کردم . کاش نمی کردم . کاش یه کم دیگه به ناراحتی هام مسلط میشدم . راستی الان که فکر میکنم ، امتحان هندسه ام رو هم خوب ندادم . بد شد .
روزای بارونی یادش میفتم . بیشتر از هر موقعی . وقتی سرد میشه خیلی یادش میکنم . دلم میخواد کت سیاهم رو بندازم رو دوشش  ( توی خیالم ) و دستای همیشه یخ زده اش رو بگیرم . همین روزا بود که داشتم بااش تیک میزدم . دوسال پیش البته .

دعای سال نوم این بود :
GOD ! please one more year with neda .
جواب داد :
:)
و البته نزدیک دو هفته بعدش همه چی تموم شد . دلم تنگشه همیشه . بهترین و مهمترین آدم زندگیم میتونه باشه بعد از پدر مادرم . نه به خاطر دوره ای که با هم بودیم ، به خاطر چیزایی که یادم داد . چند روز پیش توی بارون چهار تا آدم خیس و آب کشیده رو سوار ماشینم کردم . رسیدیم سید خندون ، گفتم کرایه نمیخوام . برا ندا دعا کنید . دعا کنید هرجا هس حالش خوب باشه . خانومه پرسید مریضه ؟ گفتم اصلن . شما فقط دعا کنید همیشه خوشحال باشه . تا سر سهروردی ام تحمل کردم اما سر ابن یمین ترکیدم .
هرجا هستی سالم باشی رفیقه .